کارگردان «آوانتاژ» در گفت و گو با ایرناپلاس عنوان کرد:

کارهای سفارشی و فرمایشی؛ عامل دل زدگی مردم از آثار دفاع مقدس

تهران-ایرناپلاس- کامران شهلایی نخستین کارگردان نمایش مستند تاریخی سیاسی تئاتر ایران امسال «آوانتاژ» را در تالار حافظ روی صحنه برده است. اثری ضد جنگ که قرار است در یک جشنواره بین المللی حضور داشته باشد.

کامران شهلایی، کارگردان نمایش «آوانتاژ» درباره خط اصلی داستان این نمایش به خبرنگار ایرناپلاس گفت: «آوانتاژ» یک قصه چند بعدی را روایت می کند. یعنی داستان در بستر جنگ، حسرت ها و آرزوهای یک نسل را روایت می کند. داستان آدم هایی است که اگر زنده بودند، شاید الان عشق یک نفر بودند یا در زندگی شخصی خیلی از افراد تاثیرگذار باشند. این نمایش درباره آرزوهای از دست رفته این دسته افراد صحبت می کند.

او می‌گوید: قصه یک خطی نداریم. ما در این نمایشنامه راجع به مردم عادی که در بمباران کشته شده اند، علی الخصوص کودکان صحبت کرده ایم. قهرمان قصه ما یک بچه 9 ساله است که عاشق فوتبال بوده و البته بازی خیلی خوبی هم داشته است و همه فکر می کردند یک روز این کودک در تیم ملی بازی می کند که در بمباران 4 آذر اندیمشک شهید می شود.

**بمباران اندیمشک طولانی ترین و وحشتناک ترین بمباران تاریخ جنگ ماست

این کارگردان در ارتباط با اینکه چرا وی در کرمانشاه و منطقه جنگ زده زندگی کرده است، اما داستان این نمایش را در شهر اندیمشک روایت می کند، بیان کرد: چون خودم بمباران را تجربه کرده ام. همیشه از این اتفاق می ترسیدم و اذیت می شدم. اما همیشه دوست داشتم که یک اثر راجع به بمباران و انسان هایی که در این اتفاق حضور داشتند، بنویسم. تحقیقاتی را انجام دادم و متوجه شدم بمباران اندیمشک طولانی ترین و وحشتناک ترین بمباران تاریخ جنگ ما است. به نظرم روایت قضیه در آن شرایط خیلی دراماتیک بود. البته یکی از خاطرات این نمایش درباره کرمانشاه است که آن را به این داستان وصل کردم. «رازهای روزهای بمباران» و «ثانیه صفر» راجع به بمباران کرمانشاه است که امسال در جشنواره فتح خرمشهر در بخش نمایشنامه اول شد.

**مسائل بازمانده‌های جنگ برایم خیلی مهم است

شهلایی با اعلام اینکه متن هیچ کسی غیر از خودش را روی صحنه نمی برد، عنوان کرد: من هیچ وقت متن کسی را کار نمی کنم. هر نویسنده ای حالا اگر هم خیلی بزرگ باشد، آثارش را در بستر اتفاقات زندگی و کودکی خودش نوشته است. خیلی خارج از آن نوشته نشده است. کودکی و زندگی همه ما در دوران جنگ و دهه شصت اتفاق افتاد. دغدغه اصلی این نمایش جنگ نیست، بلکه حسرت آدم هاست. اما در بستر جنگ که باعث شده آدم های امروز در یک سری موارد احساس کمبود کنند.

وی می گوید: ما دوتا شخصیت اصلی داشته ایم: یکی از آن ها یک دختر و معشوقه اش است که البته دختر او را از دست داده است و امروز تنها زندگی می کند. مسائل بازمانده های بعد از جنگ برایم خیلی مهم است. یک نمایشنامه دیگری هم داشتم به اسم «کمی آن سو تر» که آن هم درباره آدم های بعد از جنگ و بازمانده های شهدا بوده است. درباره شهیدانی که از میان ما رفته اند به اندازه کافی کار هنری شده است. اما انسانهایی که الان در جامعه ما زندگی می کنند که بازماندگان آن هشت سال هستند، زندگی پر از حسرتی را تجربه می کنند. ما که در حال حاضر زندگی می کنیم، به شهدا همواره خیلی مدیون بوده و خواهیم بود. حضور آنها در جنگ باعث شد کشور ما از دست نرود.

**کارهای سفارشی-فرمایشی و شعاری مردم را از آثار دفاع مقدس زده کرده

این نمایشنامه نویس با اعلام اینکه متاسفانه یک سری کارهای بی ارزش راجع به جنگ طی این سال ها تولید شده که شعاری و سفارشی است، بیان کرد: کارهای سفارشی-فرمایشی و شعاری باعث شده مردم از این آثار زده شوند. اما همچنان مردم ما نشان دادند که وقتی کارهای خوب تولید شود همه از آن استقبال می کنند. حال چه آثار خوب حاتمی کیا باشد و چه آثاری مثل «تنگه ابوقریب» و یا «ویلایی ها». مردم ما خیلی با هوش هستند. کارهایی که از دل بر گرفته شود را دوست دارند و به دلشان خواهد نشست. کارهای سفارشی بی ارزش که سال های سال بیشترین هزینه برای آن ها شده کاملا شعاری هستند. در نمایش «آوانتاژ» هم به این موضوع اشاره می شود.

**حضور «آوانتاژ» در یک جشنواره بین المللی

شهلایی در رابطه با حضور «آوانتاژ» در بخش مسابقه تئاتر فجر، گفت: یکی از مسیرهای کاری ما حضور در جشنواره تئاتر فجر است. اگر نمایش در بخش اصلی جشنواره پذیرفته شود که خیلی خوب می شود. برای جشنواره صلح هم احتمالا قرار است این نمایش را تحویل دهیم. چون یک کار ضد جنگ است. این جشنواره بین المللی در سطح الف است.

**«هفت روز از تیر شصت» اولین نمایش مستند تاریخی سیاسی تئاتر ایران بود

وی درباره جایگاه نمایش «هفت روز از تیر شصت» در کارنامه کاری خود، بیان کرد: «هفت روز از تیر شصت» اولین نمایش مستند تاریخی سیاسی تئاتر ایران بود. این کار در واقع مستند داستانی است. خیلی از اتفاقاتی که روایت می شود مستند است، ولی خیال هم در آن دخیل است. این اثر کاملا مستند بود و یک واو غیر مستقیم در آن نبود. خدا را شکر استقبال خوبی هم از آن به عمل آمد و همه جناح هایی که در این کشور بودند آمدند و نمایش را دوست داشتند. این اتفاق برای من خیلی خوشایند بود.

این کارگردان تئاتر درباره حمایت ارگان ها از نمایش «آوانتاژ»، عنوان کرد: متاسفانه هیچ ارگانی از ما حمایت نکرد جز مرکز هنرهای نمایشی و بنیاد رودکی. هیچ کس حامی و پشتوانه ما در این پروژه نبود. ما روی پای خود ایستادیم. ارگان هایی که در این زمینه وجود دارند و همواره ادعای کمک برای خلق آثار دفاع مقدسی دارند، در کنار ما قرار نگرفتند. این خیلی جای تاسف دارد.

**تمام تلاش خود را برای جذابیت «آوانتاژ» کرده ایم

شهلایی در ارتباط با بازخورد عمومی از نمایش «آوانتاژ» اعلام کرد: از این نمایش خیلی متوسط و معمولی استقبال صورت گرفت. متاسفانه تئاتر ما دو بخش شده است. یک بخشی که چهره های سینمایی دارند که با اقبال خوبی همراه هستند و پول خودشان را در می آورند. البته وقوع این مسئله اتفاق خوبی نیست، اما چاره ای هم نداریم. چون مردم به این نمایش ها علاقه مند هستند و استقبال می کنند. ما هم مخاطبان خود را داریم. اما اینکه بگوییم مثل آن کارها از آن استقبال می شود این اتفاق نمی افتد. تمام تلاش خود را برای جذابیت اثر کرده ایم. معمولا مخاطبان از دیدن «آوانتاژ» راضی بوده اند.

وی در خاتمه با اعلام اینکه اولویت موضوعی خاصی برای تئاتر ندارم، خاطرنشان کرد: هیچ اولویت موضوعی ندارم. ولی برای من خیلی جذاب است که روی تاریخ معاصر کار کنم. چون تاریخ معاصر ما بسیار ناگفته دارد و کلا تاریخ ما نگفته است. بچه های ما تاریخ نمی دانند، حال چه تاریخ گذشته و چه تاریخ معاصر، که این مسئله خیلی غم انگیز است. ملتی که تاریخ را نشناسد، ملت موفقی نخواهد بود.

**گفت و گو:هنگامه ملکی**

**اداره کل اخبار چندرسانه‌ای**ایرناپلاس**

انتهای پیام /*

ارسال دیدگاه ها

برای ارسال دیدگاه از فرم پایین صفحه استفاده کنید
فرستنده *
پست الکترونیک
کد امنیتی
ارسال یادداشت ارسال