«بررسی مطبوعات»

گذر از چالش خشکسالی با مدیریت بخش کشاورزی

تهران- ایرنا- گسترش و علمی کردن بخش کشاورزی در کشور عاملی مهم برای پیشرفت محسوب می شود. رشد این حوزه می تواند به توسعه اقتصاد پایدار، گذر از چالش خشکسالی و کاهش فقر در جامعه کمک کند، بنابراین آموزش و اشاعه فرهنگ کاربرد صحیح از این منابع را باید در اولویت برنامه ها قرار داد.

مطبوعات کشور به طور روزانه مهمترین و برجسته ترین رخدادهای داخلی و خارجی را پوشش می دهند. این در حالی است که بخش زیادی از خبرها، یادداشت ها، گزارش ها، گفت وگوها و ... به انعکاس شرایط اجتماعی و فرهنگی جامعه اختصاص می یابد؛ موضوعی که توجه ویژه به آن اهمیتی فزاینده دارد.

گروه اطلاع رسانی ایرنا؛ موضوع های یادشده را که انعکاس قابل توجهی در روزنامه های صبح سه شنبه چهارم اردیبهشت 1397 داشت؛ با هدف آگاهی بخشی و اطلاع رسانی بررسی کرده است.

** محصولات کشاورزی بهینه با دسترسی بهتر به تکنولوژی های مدرن
نیاز بیشتر بشر به مواد غذایی اهمیت تولید محصولات کشاورزی را بیش از پیش آشکار ساخت. گسترش و دسترسی آسان به تکنولوژی های مدرن در بخش کشاورزی می تواند عامل مهم در توسعه و پیشرفت کشور باشد و به عنوان موتوری محرک در رشد اقتصاد موثر واقع شود.

روزنامه «آرمان» با درج گزارشی با عنوان «هشدار؛ اراضی کشاورزی بی‌‌‌بازده می‌شوند» نوشت: گذر از کشاورزی سنتی به‌ دلیل مشکلاتی که این نوع کشاورزی با آن مواجه است،‌ یک امر ضروری محسوب می‌شود. کارشناسان می‌گویند اگر به همین منوال پیش برویم، شاید در زمانی کمتر از 50 سال آینده، ‌اراضی ما هیچ‌ گونه بازدهی و صرفه اقتصادی نخواهد داشت. نبود صرفه اقتصادی نیز درنهایت باعث می‌شود کشاورزان جوان در بازار کار سرگردان و در مشاغل دیگری که اغلب کاذب هستند، مشغول به کار شوند. البته گذر از کشاورزی سنتی به کشاورزی مدرن نیز با دشواری‌های زیادی همراه است و مدیریت مبتنی بر دانش را می‌طلبد.

در ادامه این گزارش می خوانیم: ر منابع اطلاعاتی آمده است که در کشاورزی سنتی، کشاورزان تجارب گذشته را که از پدران و نیاکان خویش نسل به نسل دریافت داشته‌اند، در عرصه عملیات کشاورزی به کار می‌برند، بنابراین با توجه به سطح سواد پایین و متوسط، تعداد عمده‌ای از کشاورزان کشور ما، کشاورزی سنتی و تجربیات آن هنوز هم به‌عنوان یک روش کشاورزی مورد استفاده قرار می‌گیرد. عمدتا تفاوت کشاورزی سنتی و مدرن در این است که در کشاورزی سنتی، کشاورزان نه براساس اصول دانش کشاورزی بلکه بر مبنای اندوخته‌های تجربی خویش اقدام به کشت و زرع می‌کنند، اما کشاورزی نوین دارای دامنه‌ای وسیع و مهم‌ترین ویژگی آن کشاورزی علمی و اصولی همگام با ترویج و آموزش کشاورزی است، به ‌طوری که کشاورزان با کمک کارشناسان و متخصصان کشاورزی در کنار تجربیات خویش از دانش کشاورزی روز بهره می‌برند، از نتایج آن ایجاد تحول در این عرصه با افزایش محصولات و تولیدات کشاورزی که با اختراع ماشین‌های کشاورزی و ورود آنها به عرصه فعالیت ‌های کشاورزی همگام بوده، است.

روزنامه «اعتماد» با درج یادداشتی با عنوان «مساله کشاورزی» که به قلم مجید وحید نگاشته شد، آورده است: کشاورزی، حوزه تامین خوراک انسان‌هاست. از سوی دیگر، کشاورزی حوزه‌ای مهم برای فعالیت اقتصادی کشورهاست. دولت‌ها موظف به ایجاد شرایطی هستند که طی آن مواد غذایی سالم و کافی در اختیار شهروندان قرار گیرد. مواد غذایی سالم، سلامت شهروندان را تامین می‌کند و برای آنان شرط لازم داشتن جسمی سالم را مهیا می‌سازد. با کشاورزی تمام منابع اولیه مواد غذایی حاصل می‌‌شود. دولت‌ها با درکی عقلانی از وضعیت کشور در زمینه کشاورزی، شرایطی را فراهم می‌سازند که بخشی از مواد غذایی مورد نیاز در کشور تولید شود و البته بخشی نیز که در کشور قابل تولید نیست با اِعمال مراقبت‌های کامل از دیگر کشورها وارد شود.

در ادامه این یادداشت آمده است: معیار اقدام، به هر حال، تامین سالم‌ترین منابع غذایی برای شهروندان کشور است. در زمینه سلامت محصولات کشاورزی، موضوعی در سال‌های اخیر اسباب نگرانی شهروندان را در سراسر جهان فراهم آورده است و آن، تولید و عرضه محصولات تراریخته است. این محصولات با تغییرات ژنتیک همراه شده‌اند تا نسبت به آفت مقاوم شوند. چنین چیزی منجر به تولید محصول با قیمت ارزان ‌تر می‌شود و امکان سیر‌کردن مردم را با قیمت مناسب‌تر فراهم می‌آورد ولی ممکن است آنها را در معرض آسیب‌های جدی سلامتی قرار دهد. بدین صورت است که در شمار مهمی از کشورهای جهان عرضه این محصولات بطور کامل ممنوع است و در کشورهای دیگری که این محصولات عرضه می‌شوند، دولت تولید‌کننده‌ها را موظف به اطلاع ‌رسانی به مصرف‌کنندگان از طریق اطلاعات شیوه تولید بر بسته محصول می‌کند. کشاورزی، عرصه مهمی برای فعالیت اقتصادی هم هست. تولیدات کشاورزی سبب می‌شوند که کشور از واردات در خصوص شماری از کالاهای این بخش بی‌نیاز شود یا در شرایط صادرات این کالاها به دیگر کشورها قرار گیرد.

روزنامه «قانون» در مطلبی با عنوان «فرصت و تهدید ترا ریخته‌ها» در گفت وگو با موافقان و مخالفان، واردات و تولید محصولات کشاورزی با دستکاری ژنتیکی به بررسی این موضوع پرداخت و نوشت: اسمش محصولات تراریخته است. شاید کسانی که اولین بار این اسم را بشنوند، یاد موجودات تخیلی یا فضایی بیفتند اما درواقع شاید این محصولات مانند اسم‌شان ترسناک نباشند. درست است که سال‌ها مافیایی برای جلوگیری از واردات این محصولات به کشور شکل گرفته و مردم را ترسانده اما آنقدرها هم ترس ندارد. یعنی هنوز معلوم نیست که ترس دارد یا نه؛ چون باید تاثیرات آن روی یک نسل آزمایش شود و بعد نتیجه را اعلام کنند. محصولات تراریخته از جهش‌های ژنی ایجاد می شوند و همین باعث شده تا موافقان و مخالفان بسیاری داشته باشد. فائو «سازمان خواروبار و کشاورزی ملل متحد» سعی می‌کند نه طرف مخالفان را بگیرد نه طرف موافقان. این سازمان با اینکه قبول دارد این محصولات باعث افزایش تولید، تنوع و کیفیت محصولات غذایی و کاهش هزینه تولید و تخریب محیط زیست می‌شود اما در همان حال به گزینه‌هایی مثل کشاورزی بوم‌شناختی و هوشمند اقلیم‌محور هم به عنوان گزینه‌هایی که باید مورد توجه قرار بگیرند، اشاره می‌کند. واردات محصولات تراریخته در ایران معلوم نیست که از دوره ریاست‌جمهوری احمدی نژاد وارد ایران شد یا نه. به گفته محمدرضا اسکندری، وزیر سابق کشاورزی این محصولات از 20 سال پیش به ایران وارد می شدند.

در ادامه این گفت وگو آمده است: کشت گیاهان تراریخته توسط بیش از 18 میلیون کشاورز در سطح 185میلیون هکتار در 26کشور از پنج قاره جهان و صدور مجوز کشت و مصرف آن‌ها در اتحادیه اروپا و مصرف آن در 200 کشور جهان بدون مشاهده کوچک‌ترین عوارض نیز نشان‌دهنده ایمنی و سلامت این فناوری است». یکی دیگر از فواید تراریخته‌ها این است که از تغییر کاربری اراضی کشاورزی برای کشت محصولات جلوگیری می کند. این پژوهشگر تراریخته ادامه می‌دهد:« کشت محصولات تراریخته در مدت 20 سال منجر به صرفه‌جویی در زیر کشت بردن 174 میلیون هکتار از زمین های کشاورزی شده است و از تغییر کاربری اراضی جلوگیری کرده است. در همین مدت مصرف آفت ‌کش‌ها به مقدار 620 میلیون کیلوگرم کاهش یافته است. کاهش انتشار گاز دی‌اکسید کربن به مقدار 26.7 میلیارد کیلوگرم، معادل خروج 12 میلیون خودرو از جاده‌ها به مدت یک سال، تنها در یک سال به کمک کشت تراریخته‌ها رخ داده است.

** ارایه راهکارهای عِلمی مسیری برای مهار آسیب های اجتماعی
طلاق، خشونت، اعتیاد و ... از جمله آسیب های جبران ناپذیری است که در جامعه کنونی رو به افزایش دارد که مبارزه در این زمینه باید با روند علمی رخ دهد. ریشه برخی از آسیب های اجتماعی، مسایل و مشکلات روحی روانی در افراد است که ضرورت افزایش نشاط اجتماعی را می طلبد. بنابراین ضرورت دارد تا با انجام دادن پژوهش های علمی و افزایش مشارکت همگانی از بروز بیشتر این آسیب ها کاست.

روزنامه «ایران» در مطلبی با عنوان «افزایش 20 درصدی خشونت های خانگی» به گفت وگو با جعفری سدهی رییس اورژانس اجتماعی کشور پرداخت و آورد: از ابتدای سال جدید تاکنون حدود 450 هزار نفر از طریق مراکز اورژانس پذیرش شده‌اند که از این تعداد، سهم خشونت‌های خانگی حدود 7.5 درصد از کل پذیرش‌ها بوده است. والدین مقصر اصلی 70 درصد از خشونت‌های خانگی هستند و در 30 درصد باقی نیز کودکان عامل محرک محسوب می‌شوند. به طور مثال، ابتلای کودک به بیماری‌های صعب العلاج و بیش فعالی اعضای خانواده را برای بروز خشونت تحریک می‌کند. «با وجود آنکه بروز خشونت خانگی در همه قشر‌ها رایج است، اما این معضل در خانواده‌هایی که دچار فروپاشی هستند یا در معرض طلاق و بدمسکنی قرار دارند، بیشتر از دیگران است.» براساس آمارهای ما، میزان کودک آزاری به طور تقریبی در سن یکسالگی حدود 7.7 درصد، در 2 تا 4 سالگی 18 درصد و در 5 تا 7 سالگی 20 درصد است. همچنین اعمال خشونت در سنین 8 تا 10 سال 22.5 درصد، 11 تا 13 سال، 8.2 درصد و در 16 تا 18 سال، 5.1 درصد است. کودکی که در معرض خشونت قرار دارد امکان اعتراض و دفاع ندارد و به‌همین علت به کمک همسایه، معلم و پزشک نیاز دارد، اما متأسفانه مردم در این زمینه اطلاع رسانی‌های کافی انجام نمی‌دهند.»

در ادامه این گفت وگو می خوانیم: زمانی که معلم در مدرسه شاهد افت تحصیل یکی از دانش‌آموزان به ‌طور ناگهانی است یا اگر پزشکی متوجه آثار کبودی در بدن یک کودک می‌شود موظف است به‌عنوان یک شهروند موضوع را به اورژانس اجتماعی اطلاع دهد. بر اساس آمارهای مربوط به مداخلات اورژانس اجتماعی، حدود 12 درصد از کودکان، تنها چند روز (کمتر از یک هفته) از خشونت نسبت به آنها گذشته بود. همچنین 4.5 درصد آنها یک هفته، 9 درصدشان کمتر از یک ماه و 11.8 درصد از آنها نیز بین 1 تا 7 ماه از شروع آزار و اذیت‌شان گذشته بود. جالب است بدانید، بر اساس تحقیقات ما حدود 45 درصد از این کودکان بیش از یک سال از اعمال خشونت علیه آنها می‌گذرد. یعنی این تعداد کودک، حدود یک سال به طور مداوم مورد اذیت و آزار قرار گرفته‌اند. حدود 80 درصد کودک آزاری‌ها در کشور درون خانواده و توسط نزدیکان اتفاق می‌افتد و در این زمان، هرچقدر که سن کودک کمتر باشد احتمال بروز خشونت در او بیشتر است. آمارها نشان می‌دهد حدود 50.7 درصد این افراد، دختر و 49.3 درصد هم پسر هستند. البته وابستگی اقتصادی نیز یکی دیگر از دلایلی است که موجب ادامه خشونت کودک در درون خانواده می‌شود. چراکه وقتی تمام معیشت و نیاز‌های کودک از سوی خانواده تأمین شود او نمی‌تواند برخلاف تصمیم آنها عمل کند.

روزنامه «شرق» با درج گزارشی با عنوان «کاش بزرگ نشم چون باید بیشتر کار کنم» می نویسد: پسربچه‌ها بدون توجه به بوی بد زباله‌ها دست‌هایشان را تا آرنج داخل کوهی از زباله فرو‌ می‌برند و بطری ‌های پلاستیکی، قوطی‌های فلزی و مقواهای چرک را بیرون می‌کشند و در گونی بزرگ و وصله‌پینه خورده‌ای که روی زمین است، می‌ریزند. با هر قدم که روی زمین می‌گذاریم، صدها مگس در آسمان به پرواز درمی‌آیند. دست و پایشان اگر زخمی شود، با پارچه‌ای که از دل همان زباله‌ها پیدا می‌کنند، زخمشان را می‌بندند؛ به جز تعدادی از بچه‌ها که با خانواده‌ شان در نزدیکی این گاراژ‌ها زندگی می‌کنند. بقیه شب‌ها در همسایگی زباله‌ها می‌خوابند، در اتاق‌هایی شش الی 10 متری که از بلوک‌های سیمانی که تویش را رنگ سفید زده‌‌اند و گوشه و کنارش را با وسایلی که از میان آشغال‌ها پیدا و تزئین کرده‌‌اند، زندگی می‌کنند. اینجا یک مرکز بازیافت دستی زباله‌، چند کیلومتر آن‌طرف‌تر از پایتخت است. هر روز چندین تن از زباله‌های شهر به اینجا آورده می‌شود. توی آشغال‌ها همه چیز هست؛ پتو، لاستیک، دمپایی، پوشک بچه و پس‌مانده غذا‌.

در ادامه می خوانیم: در بررسی وضعیت کودکان زباله‌گرد نیازمند همکاری و حضور پژوهشگران و محققان و سازمان‌های مردم‌نهاد هستیم تا در کنار سازمان‌های دولتی برای شناخت جامع از این کودکان و سیاست‌گذاری‌های معطوف به هدف؛ اقدامات مناسبی انجام دهیم، به‌همین‌منظور در وزارت رفاه کارگروهی با حضور سازمان‌های مختلف از جمله سازمان بهزیستی، شهرداری، مرجع ملی حقوق کودک و سازمان‌های مردم‌نهاد تشکیل داده‌ایم و با توجه به اینکه سازمان‌های مختلفی عضو آن هستند، به‌دنبال آن هستیم که بررسی میدانی گسترده‌ای به کمک سازمان‌های مردم‌نهاد در این رابطه انجام دهیم تا حداقل بدانیم تعداد این کودکان در شهر تهران چقدر است و چه ویژگی‌های اقتصادی و اجتماعی و جغرافیایی دارند تا بتوانیم برای بهبود شرایط آنها برنامه‌ریزی کنیم. کارکردن کودکان زیر 15 سال خلاف قانون است و از آنجا ‌که زباله‌گردی و کار در کارگاه‌های تفکیک زباله جزء مشاغل سخت و زیان‌آور است و حتی به‌کارگیری افراد نوجوان 15 تا 18 سال در این مشاغل غیرقانونی است.

روزنامه «ابتکار» با انتخاب گزارشی با عنوان «سایه مخدر روی دیوار مدارس» آورده است: سایه مواد مخدر همیشه روی سر ما ایرانی ها بوده است. به هرحال همسایگی با کشوری که 90 درصد تریاک کره خاکی را تولید می کند، بدی هایی هم دارد. جلوی قاچاق مواد مخدر را که نمی شود به همین راحتی گرفت، چه برسد به مصرفش! دلایل گرایش انسان به مصرف مواد مخدر بحثی طولانی پیش خواهد کشید که عوامل اقتصادی و اجتماعی از مهمترین آن است. آمار معتادان کشور را به طور رسمی بیش از 4 میلیون نفر تخمین می زنند و این در حالی است که هر روز بر شمار معتادان یا بهتر است با ادبیاتی ساده‌تر بگوییم مصرف کنندگان مواد مخدر افزوده می شود.

در ادامه این گزارش آمده است: حال اینکه در دو دهه اخیر این تنها تریاک نبوده که بلای جان خانواده ها می شده و مواد مخدر جدید نیز در سبد خرید مصرف کنندگان مواد دیده می شود که در بین جوانان و نوجوانان محبوبیت بیشتری را داشته است. همین موضوع باعث حساسیت مسئولان شده تا در دانشگاه ها و مدارس پیشگیری را بر در مان ترجیح دهند. براساس اظهارات جدید سخنگوی ستاد مبارزه با مواد مخدر در سال 96 در شعاع 500 متری مدارس حدود 2 تن انواع مواد مخدر از خرده فروشان کشف و ضبط شده است. به این معنی که در حال حاضر طعمه اصلی مواد فروشان، دانش آموزان هستند. طبق آمارهای بین‌المللی 30 درصد از مواد مخدر تولید شده در افغانستان از مسیر ایران ترانزیت می‌شود و بر اساس این آمارها تخمین زده می‌شود که حداکثر 20 تا 25 درصد مواد ورودی توسط دستگاه‌های کاشف کشف می‌شود؛ به فرض درنظر گرفتن کشف 810 تن مواد مخدر، حدود دو هزار و 400 تن انواع مواد مخدر از ایران عبور می‌کند که بخشی از این مواد در کشورمان رسوب کرده و توسط مصرف کنندگان مصرف می‌شود.

** گردشگری بومی شاخصه توسعه پایدار
توسعه گردشگری به عنوان چارچوبی برای فهم روندهای توسعه اقتصادی - اجتماعی و مدیریت منابع طبیعی در سراسر جهان مطرح شده است. در وضعیت کنونی گردشگری بومی از اهداف توسعه کشور به شمار می رود، بنابراین در اختیار داشتن مجموعه ای مناسب از شاخص های توسعه پایدار گردشگری بومی در این میان ضروری به نظر می رسد که برای ارزیابی وضعیت و ترسیم مسیر آینده، امری بسیار حیاتی و راهبردی تلقی می شود.

روزنامه «اعتماد» با درج یادداشتی با عنوان «تبریز ٢٠١٨، پیشانی گردشگری» نوشت: امروزه گردشگری نه تنها از نظر اقتصادی به عنوان یک صنعت رو به رشد جایگاه خود را تثبیت کرده، بلکه از جنبه فرهنگی و اجتماعی نیز به عنوان ابزاری قوی در اختیار دیپلماسی عمومی کشورها، روز به روز بیشتر مورد توجه قرار می‌گیرد تا جایی که دولتمردان بسیاری از جوامع مترصد ایجاد جاذبه‌های مصنوعی برای پیوستن به این صنعت پرسود هستند. در این میان کشور ایران به لحاظ برخورداری از ظرفیت‌های بی‌بدیل فرهنگی، تاریخی، طبیعی و مردم شناختی، در فهرست ١٠ کشور برتر جهان قرار دارد. از سویی با توجه به گسترش سریع صنعت گردشگری و برای کسب جایگاهی بالاتر، دولت‌ها صرفا به داشته‌های خود اتکا نکرده، بلکه پا را فراتر نهاده و درصدد تنوع بخشی به رویکردهای توسعه‌ای خود برای جذب گردشگران برآمده‌اند و در این زمینه تعریف رویدادها می‌تواند محملی برای رونق بیشتر گردشگری باشد.

در ادامه این یادداشت که به قلم علی‌اصغر مونسان نگاشته شد، می خوانیم: یکی از این رویدادهای مهم و ارزنده انتخاب تبریز از سوی سازمان همکاری‌های اسلامی به عنوان پایتخت گردشگری کشورهای اسلامی است که بر پایه داشته‌های فاخر فرهنگی، تاریخی و اجتماعی این شهر صورت گرفته است. این اتفاق فرخنده ٢٢ دسامبر ٢٠١٥ در نهمین اجلاس کارشناسان ارشد و وزیران گردشگری کشورهای عضو سازمان همکاری‌های اسلامی در شهر نیامی پایتخت جمهوری نیجر برگزار و کهن‌شهر ٥‌ هزار‌ساله تبریز به عنوان پایتخت گردشگری کشورهای اسلامی برای سال ٢٠١٨ برگزیده شد. پس از ابلاغ این رویداد از سوی دبیرخانه سازمان همکاری‌های اسلامی به سازمان میراث فرهنگی و استانداری آذربایجان شرقی، شورای سیاستگذاری و دبیرخانه تبریز ٢٠١٨ در شهرتبریز افتتاح شد. بی‌شک با همکاری دستگاه‌های متولی و همراهی صمیمانه مردم میهمان‌نواز تبریز، رویداد فراملی تبریز ٢٠١٨ تبدیل به تجربه‌ای ارزشمند و الگویی مفید و قابل استفاده برای سایر شهرهای کشورمان خواهد شد و به زودی شاهد اجرای ایده خلاقانه «شهر گردشگر» به عنوان نمونه‌ای ایده‌آل در پذیرایی از گردشگران داخلی و خارجی، در اقصی نقاط کشورمان خواهیم بود.

روزنامه «دنیای اقتصاد» با انتخاب گزارشی با عنوان «4 معضل مالی دامنگیر توریست‌ها در ایران» نوشت: «مشکلات ناشی از کمبود ارز برای مسافران خارجی در جلساتی با هیات دولت و بانک مرکزی بررسی خواهد شد. در جلسه با مسوولان بانک مرکزی باید مشخص شود گردشگر خارجی از چه طریقی ارز مورد نظرش را تبدیل کند»؛ این جملات بخشی از صحبت‌های علی‌اصغر مونسان، رئیس سازمان میراث‌فرهنگی، صنایع‌دستی و گردشگری است که در زمینه مشکل اصلی گردشگرخارجی یعنی تبدیل ارز بیان کرده‌است. اما در اینجا سوالی که مطرح می‌شود این است که چرا با وجود دانستن چنین مانعِ بزرگی بر سر راه مسافران‌ورودی که در فصل بهار بیشترین تقاضا را هم برای ورود به کشور دارند سریع‌تر چاره‌اندیشی نمی‌شود؟

در ادامه می خوانیم: اما «عدم امکان استفاده از کارت‌های اعتباری و به موجب آن حمل پول نقد به میزان زیاد»، «ارائه نشدن خدمات مناسب از سوی صرافی‌ها و بانک‌ها در بدو ورود گردشگرخارجی در فرودگاه‌های بین‌المللی»، «سرگردانی مسافران‌خارجی برای پیدا کردن صرافی‌ها و بانک‌ها در سطح شهر» و «نبود سامانه، اپلیکیشن و باجه‌های 24 ساعته صرافی» چهار معضل اساسی مالی گردشگران ورودی به کشور هستند که البته محدود به اکنون و پس از اتخاذ سیاست‌های ارزی جدید نیز نمی‌شود. در عین حال، معضلات موجود، به ویژه دشواری‌های تبدیل ارز در شرایط کنونی می‌توانند موجب بروز پیامدهای منفی شوند. از جمله این پیامدهای منفی وارد عمل شدن هتل‌ها، راهنمایان تور، مغازه‌ها و حتی مردم عادی در زمینه تبدیل پول مورد نیاز مسافران خارجی است؛ اقدامی که البته با توجه به صحبت‌های معاون اول رئیس‌جمهوری، عملی غیرقانونی است و گفته شده حتی به‌عنوان قاچاق ارز با این افراد برخورد می‌شود.

روزنامه «گسترش تجارت» در گزارشی با عنوان«رویدادهایی به رنگ «گردشگری»» نوشت: صنعت گردشگری، پس از صنعت نفت و خودروسازی سومین صنعت مولد شغل و سرمایه به شمار می‌آید. درآمدزایی این صنعت به اندازه‌ای است که سازمان جهانی جهانگردی با عنوان (UNWTO) پیش‌بینی کرده تا سال 2020میلادی(1400 خورشیدی) درآمد حاصل از گردشگری بین‌الملل به 1.6میلیارد دلار برسد. این موضوع سبب شده کارشناسان و صاحب‌نظران صنعت نمایشگاه و گردشگری از رویدادهای گردشگری به‌عنوان ابزاری برای اشتغالزایی و جذب سرمایه یاد کنند. وقتی صحبت از رویدادهای گردشگری به میان می‌آید، نمایشگاه‌هایی پر از نقش و نگار که با حضور اقوام گوناگون از گوشه و کنار ایران و جهان جان می‌گیرد، پیش چشم مخاطب به تصویر کشیده می‌شود. رویدادهایی که در گوشه‌گوشه آن می‌توان صدای موسیقی بومی را شنید و عطر خوراکی‌های محلی را استشمام کرد که به رویدادهای گردشگری رنگ و بویی متفاوت می‌دهد.

در ادامه این گزارش آمده است: ایران یکی از کشورهایی است که به‌دلیل تنوع اقوام، پیشینه تاریخی و فرهنگ غنی همیشه در رویدادهای گردشگری حرف‌های زیادی برای گفتن دارد. ایران علاوه بر اینکه در رویدادهای گوناگون بین‌المللی به معرفی صنعت گردشگری خود می‌پردازد، هر سال میزبان رویدادهای فصلی، منطقه‌ای و بین‌المللی گردشگری متنوعی می‌شود. در این بین رویداد گردشگری و صنایع وابسته تهران که با نام TITE شناخته می‌شود، پرآوازه‌ترین نمایشگاه گردشگری ایران است. در کنار این رویداد، علاقه‌مندان صنعت گردشگری می‌توانند با حضور در رویدادهایی مانند توانمندی‌های روستاییان و عشایر و حتی نمایشگاه‌های صنایع‌دستی با زیر و بم این صنعت جذاب از نزدیک آشنا شوند.

*گروه اطلاع رسانی
پژوهشم**9117**9131
ایرنا پژوهش، کانالی برای انعکاس تازه ترین تحلیل ها، گزارش ها و مطالب پژوهشی ایران وجهان، با ما https://t.me/Irnaresearch همراه شوید.

انتهای پیام /*

ارسال دیدگاه ها

برای ارسال دیدگاه از فرم پایین صفحه استفاده کنید
فرستنده *
پست الکترونیک
کد امنیتی
ارسال یادداشت ارسال