نوروز و رانندگی های خطرآفرین - علی حبیبی*

باز عید از راه می رسد و مردم راه مسافرت را در پیش خواهند گرفت اما آنچه بیش از همه می تواند شادی های نوروز را کمرنگ کند تصادفات رانندگی و به دنبال آن غم و اندوه است.

معادله جاده و رانندگی یک راه حل دارد و آن شناخت راه ها و جاده ها و درست رانندگی کردن است که اگر این موارد رعایت نشود همچنان جاده ها و راه ها آبستن حوادث خواهند بود.
مساله جاده ها و رانندگی خطرآفرین رفع نشده است. شاید مهمترین دلیل آن نخواستن ما باشد. این نخواستن از راننده شروع می شود تا آنانی که باید جاده ها را درست کنند ادامه می یابد.
سالانه بیش از 16هزار نفر در جاده های ایران کشته و چندین برابر این رقم نیز زخمی و مصدوم می شوند. این عدد بسیار بزرگی است و خیلی ها آن را از تلفات جنگ ایران و عراق بالاتر می دانند. تلفات ما در رانندگی بسیار بالاتر از سایر کشورها است. بسیاری از کشورها خیلی بیشتر از کشور ما جمعیت و خودرو دارند اما تلفات رانندگی آنها به مراتب کمتر از ما است.
اگر بخواهیم دلایل این شمار تصادفات رانندگی را بازگو کنیم ناچار به مقایسه با کشورهای دیگر هستیم. تفاوت های زیادی بین رانندگی کشور ما با دیگر کشورها و جاده ها و تجهیزات ما با این کشورها وجود دارد.
در بحث رانندگی شاید به طور نسبی آموزش ها خوب باشد اما در موضوع فرهنگ سازی کارنامه قابل قبولی نداریم یعنی آموزش ها به فرهنگ تبدیل نمی شود. بین آموزش و فرهنگ سازی رابطه تنگاتنگی وجود دارد یعنی با آموزش می توان فرهنگ سازی کرد اما معلوم نیست چرا در ایران آموزش ها دستکم در این مورد به فرهنگ تبدیل نشده است.
همه ما می دانیم اگر درست رانندگی نکنیم ممکن است دیگر هرگز رانندگی نکنیم و کودکانمان نیز صدمه ببینند. به همان دلیلی که زیاد تلفات رانندگی متحمل می شویم به همان نسبت نیز به سرنوشت این انسان ها بیشتر آگاه می شویم که چگونه به خاطر یک اشتباه و عجله به کام مرگ رفتند.
انسان هایی که ممکن است در کنار بچه های خود در این تصادفات کشته شده باشند. ما ملت احساسی هستیم اما معلوم نیست چرا در این خصوص احساسات ما بر انگیخته نمی شود. اگر زنده بمانیم جلوی چشمانمان نزدیکترین عزیزمان تسلیم مرگ می شوند که مقصر آن هم ما هستیم که در رانندگی بی مبالاتی و عجله می کنیم.
پرسش این است که چرا آموزش در کشورهای پیشرفته تاثیرگذار است و به فرهنگ تبدیل می شود اما در کشور ما کمتر این اتفاق می افتد. این پرسشی است که دلایل آن باید ریشه یابی شود. در بحث رانندگی، جاده ها و تصادفات که با جان انسان ها سر و کار دارد این مساله باید بیشتر مورد توجه قرار گیرد.
همین حالا بین 19 تا 20 درصد از قربانیان حوادث جاده ای، کمتر از 20 سال دارد. آمار تصادفات در ایران به خصوص در خودروهای سنگین، 100 برابر دنیاست و از نظر مرگ و میر به ازای هر 10 هزار خودرو وضعیت ایران تقریبا دو برابر متوسط دنیا و اروپاست.
در سال ها و دهه های اخیر اقداماتی برای آموزش درست انجام گرفت. هر چند آمار تلفات از 27 هزار نفر در دهه های گذشته به 16 هزار نفر در زمان حاضر، کاهش یافته اما هنوز تلفات خیلی زیاد است. مرگ حتی یک نفر در جاده ها زیاد است. برای اینکه دیگر شاهد تلفات در جاده ها نباشیم لازمه آن آموزش درست، رانندگی صحیح و جاده ها و وسایل نقلیه استاندارد است. کشور ما در هر یک از این موارد با مشکل رو به رو است و راهی جز اصلاح هر یک از این موارد نیست. جامعه ما بیش از این توان این همه مصیب ها را ندارد و باید از هر راهی نسبت به پیشگیری از کاهش ابعاد آن اقدام کرد.
بیشترین دلیل تصادفات به عامل انسانی بر می گردد یعنی جاده و نقص وسیله نقلیه کمتر سبب تصادف می شود اما شیوه رانندگی ما تلفات زیاد را دامن می زند. برای کاهش تلفات باید از خود شروع کنیم برای مثال اگر جاده ها نامساعد، لفزنده و ناهموار است باید با احتیاط حرکت کنیم و به مقررات راهنمایی و رانندگی احترام بگذاریم. رعایت راهنمایی و رانندگی به معنی مصون ماندن در جاده ها است و اگر بخواهیم این کاری سخت و دشواری نیست. ما می توانیم.

*خبرنگار ایرنا

1569**3063

انتهای پیام /*

ارسال دیدگاه ها

برای ارسال دیدگاه از فرم پایین صفحه استفاده کنید
فرستنده *
پست الکترونیک
کد امنیتی
ارسال یادداشت ارسال