دورنمای تیره مذاکرات واشنگتن- پیونگ یانگ

تهران- ایرنا- «دونالد ترامپ» رئیس جمهوری آمریکا که از بدو ورود به کاخ سفید از مذاکره با کره شمالی استقبال می کرد، اینک به دنبال موافقت رهبر کره شمالی چند پیش شرط تعیین کرده است؛ شروطی که احتمال حضور مقامات دو طرف را پشت میز مذاکره کمرنگ می کند.

به گزارش گروه تحلیل، تفسیر و پژوهش های خبری ایرنا، پس از ماه ها کشمکش و تهدید، در نهایت لحن و ادبیات رهبران آمریکا و کره شمالی نرم تر شده است. در این میان واژه های تحقیرآمیزی چون «مرد موشکی»، «دیوانه» و ... که مقامات آمریکایی به «کیم جونگ اون» رهبر کره شمالی نسبت می دادند، رنگ باخته و جای خود را به واژه هایی چون چون «مرد عاقل» داده اند.
این که انعطاف مواضع و تغییر ادبیات آنها چقدر می تواند در عرصه عمل به بهبود روابط و رفع دشمنی های واشنگتن و پیونگ یانگ کمک کند، جای بحث و بررسی دارد.
در روزهای گذشته برخی رسانه های جهان از دیدار رهبران دو کشور در آینده ای نزدیک خبر دادند. خبر داغ دیدار و گفت وگوی محتمل ترامپ و رهبر کره شمالی که تعجب جهانیان را برانگیخت، طولی نکشید که به سردی گرایید. دست کم یکسال است که تیم جدید آمریکا از رهبر کره شمالی دعوت به مذاکره می کند اما اینک پس از قوت گرفتن احتمال دیدار، با تعیین چند پیش شرط در مسیر اجرای آن سنگ اندازی کرده اند.
در روزهای گذشته هیچ خبری از پیش شرط نبود اما بتدریج شماری از مقامات کاخ سفید به طور مشخص چند بند را به عنوان پیش شرط ارائه داده اند که برخی آن را ناشی از ناهماهنگی در کابینه ترامپ و شماری نیز برنامه ای از پیش تعیین شده با هدف کسب امتیاز از کره شمالی قلمداد می کنند.

** شروط آمریکایی و دورنمای تیره مذاکره
یکی از شفاف ترین مواضع دراین ارتباط از زبان «مایک پمپئو» رئیس سازمان اطلاعات مرکزی آمریکا (سیا) مطرح شد که وی یکشنبه بیست ویکم اسفندماه در گفت وگو با «فاکس نیوز ساندی» به یک سری پیش شرط های دولت آمریکا اشاره کرد. او مشکلات اقتصادی کره شمالی را بسترساز تمایل رهبر این کشور به مذاکره با آمریکا ارزیابی کرد و از عدم اعطای امتیاز به پیونگ سخن گفت.
عدم مخالفت کره شمالی با مانور مشترک آمریکا و کره جنوبی و همچنین متوقف سازی آزمایش های موشکی و هسته ای از سوی پیونگ یانگ از جمله پیش شرط های مورد نظر رئیس سازمان اطلاعات مرکزی آمریکا است. ضمن این که به گفته وی، در جریان گفت وگوهای احتمالی آمریکا با این کشور آسیایی، باید زرادخانه کره شمالی از تسلیحات هسته ای پاکسازی شود.
با نگاهی هر چند مختصر به شروط طرف آمریکایی این نکته به ذهن می رسد که در صورت اعطای امتیازات در این مرحله، کره شمالی در مراحل بعد از چه منافع مهم دیگری باید چشم بپوشد؟ بی تردید در گام نخست اگر پیونگ یانگ به لیست بلند بالای درخواست های ایالات متحده تن دهد در حین مذاکرات باید منتظر خواسته های بیشتری همراه با توقعات فزاینده دولتمردان آمریکا بود.
علاوه بر پیش شرط هایی که از طرف عالی ترین مقام سازمان سیا مطرح شده، دیگر مقامات کاخ سفید هر کدام به نوعی برخی جنبه های ضروری مد نظر خویش را برجسته کرده اند. به عنوان نمونه «سارا ساندرز» یکی از سخنگویان دولت ترامپ، آمریکا را از هر وظیفه ای مبرا دانست و تاکید کرد که توقف آزمایش های موشکی و هسته ای از وعده های پیونگ یانگ به شمار می رود و در صورت برداشته نشدن قدم های هماهنگ از جانب کره شمالی، دیدار ترامپ و اون منتفی است.
در این میان اما واکنش «مایک پنس» معاون اول ترامپ قابل توجه است که وی بر وجود تمامی گزینه های روی میز برای تقابل با کره شمالی تاکید کرد؛ موضوعی که نشان می دهد مقامات ایالات متحده در مذاکره با کره شمالی، نگاهی از بالا به پایین دارند و همین امر دورنمای نشستن رهبران دو کشور را در پشت یک میز تیره و تار می کند.
با وجود انعکاس چنین دیدگاه هایی از جانب آمریکایی ها نمی توان به آغاز مذاکرات خوشبین بود چه رسد به آن که این دو کشور بتوانند اختلاف فرسوده و چند دهه ای خود را پشت میز مذاکره حل وفصل کنند.
اگر ایران و آمریکا بعد از 13 سال توانستند اختلاف هسته ای را حل وفصل کنند به زمینه و بسترهایی برمی گردد که اینک وجود ندارد. گفت وگوهای هسته ای در حالی بین ایران و 1+5 انجام و به برجام ختم شد که در ایالات متحده، دولت دموکرات اوباما زمامدار امور بود؛ دولتی که به مراتب بیش از جمهوریخواهان به دیپلماسی و مذاکره معتقد بود.
حال در آمریکا دولتی روی کار آمده که از نقض آشکار، پذیرفته ترین قوانین بین المللی ابایی ندارد. این دولت تنها به اهداف خود می اندیشد (بازی برد- باخت) و قائل به قاعده برد- برد در مذاکرات و توافقات بین المللی نیست.
قدرت و توان بازیگر مقابل آمریکا هم از اهمیت زیادی برخوردار است. در برجام طرف مقابل غرب، ایرانی بود که بازیگر موثری در معادلات منطقه ای و بین المللی و از قدرت چانه زنی و دیپلماتیک بالایی برخوردار است؛ موضوعی که در مورد کره شمالی صدق نمی کند. این کشور به رغم برخورداری از توان موشکی و هسته ای اما در وضعیت انزوا به سر می برد و ارتباط چندانی با جهان خارج ندارد.
ترامپ از نظر خود به توافقی جامع تر از برجام نیاز دارد که علاوه بر حفاظت از منافع ایالات متحده، دستاورد دموکرات ها را در توافق هسته ای با تهران زیر سوال ببرد اما این خواسته محقق نخواهد شد. حتی در صورت انجام دیدار و گفت وگو میان مقامات دو کشور، رسیدن به توافقی جامع همچون برجام بعید به نظر می رسد چرا که مذاکرات احتمالی واشنگتن و پیونگ یانگ با آنچه در زمان دموکرات ها بین ایران و قدرت های بزرگ صورت گرفت، تفاوت هایی آشکار دارد.

پژوهشم**9242**1601**
ایرنا پژوهش، کانالی برای انعکاس تازه ترین تحلیل ها، گزارش ها و پژوهش های خبری ایران وجهان، با ما https://t.me/Irnaresearch همراه شوید.

انتهای پیام /*

ارسال دیدگاه ها

برای ارسال دیدگاه از فرم پایین صفحه استفاده کنید
فرستنده *
پست الکترونیک
کد امنیتی
ارسال یادداشت ارسال