هدف ایرنا گسترش اطلاع رسانی است. لذا انتشار این مطلب به معنای تائید محتوای آن نیست

لطفاگریه کنید

نشریه زمان در مطلبی با عنوان 'لطفاگریه کنید'به قلم سید مصطفی جمشیدی به موضوع سینما و فیلم پرداخته است

' سینما انقلاب اردبیل در ادامه اکران فیلم‌های سینمای هنروتجربه، فیلم گمیچی، ساخته مجید اسماعیلی پارسا را بر روی پرده برد. فیلمی که روایتش بر بستر مرگ عروس آذربایجان که دیگر نشانی از روزهای پرشکوهش ندارد اتفاق می‌افتد. زخم‌های نمکین دریاچه ارومیه وضعیت نابسامان محیط زیست کشورمان در این روزها را نمایندگی می‌کند و گمیچی مرثیه‌ای است حزن‌انگیز و البته جذاب برای درد جانکاه دریاچه‌ای که در حال پیوستن به تاریخ است.
شاخه‌ای از جامعه‌شناسی تحت عنوان جامعه‌شناسی محیط زیست به صورت اختصاصی به تحلیل رابطه مستمر جامعه و طبیعت می‌پردازد. در این میان اگر از منظر کارکردگرایی به تحلیل این رابطه بپردازیم ابتدا باید به کارکردهای طبیعت اشاره کنیم؛ به عبارت دیگر نیازهایی از جامعه که طبیعت پاسخگوی آنهاست. طبیعت از یک سو منبع مهم ملزومات زندگی اجتماعی از قبیل انرژی، غذا، آب، هوا و ... است. از سوی دیگر وظیفه بازیافت مواد زاید حیات بشر را برعهده دارد و نهایتا مهیا کننده فضای زندگی ماست که در دامانش به سیر و سفر و کار و تفریح مشغول می‌شویم.
مساله زمانی حادث می‌شود که در یکی از این کارکردها افراطی صورت گیرد؛ چرا که افراط در هر یک از آن‌ها تحدید سایر کارکردها را به دنبال دارد. مثلا توان طبیعت در بازیافت مواد زاید حد و اندازه‌ای دارد که خروج از آن حد فاجعه‌بار است. از طرف دیگر همین کارکردها به نوعی همواره در تضاد با یکدیگرند. به عنوان مثال منطقه‌ای که جهت تامین امنیت غذایی زیر کشت می‌رود دو کارکرد دیگر را از دست می‌دهد.
اولین گام در رفع مساله ایجاد شده، ایجاد سازمان‌ها و نهادهایی است که مسئول مستقیم تعادل‌بخشی بین کارکردهای یاد شده باشند ولی نظر به محدودیت‌های این نهادها و دامنه تاثیرگذاری محدودشان نظیر مشکلات متعددی که سازمان محیط زیست کشور با آن روبروست - این راهکار به هیچ وجه کفایت نمی‌کند.
در کنار راهکار ارایه شده، نگرش جامعه نسبت به محیط زیست باید دستخوش تغییر شود و دعوت مردم به مشارکت مدنی در دفاع از محیط زیست مکمل ایجاد نهادهای متولی است. گمیچی بدون پرداختن مستقیم به فرایند ایجاد یک بحران، به زیبایی هر چه تمام‌تر در قالب داستانی دراماتیک حس، فکر و ذهن مخاطب را درگیر یکی از مهمترین مسائل زیست‌محیطی حال حاضر کشور که همان خشک شدن دریاچه اورمیه است می‌کند و با تصویری که از همیاری نافرجام حسن (کودک اهل اورمیه) و ناجی (دوست جنوبی‌اش) در روایت خود ارائه می‌دهد، پای تک تک مخاطبان فیلم فارغ از منطقه سکونت را به مساله باز می‌کند.
در صحنه‌های پایانی فیلم اتفاقی که مخاطب منتظر آن است رخ نمی‌دهد و شاهد هیچ معجزه‌ای نیستیم و شاید تنها چند قطره اشک نصیبمان شود ولی شاید همین قطرات بتوانند پرورش دهنده بذر امیدی برای فردای ما و فرزندانمان باشند'.
خبرنگار:یعقوب شاددل ** انتشار دهنده : سیفعلی موسی زاده
/6016/7110

انتهای پیام /*

باشگاه مخاطبان ایرنا

برای ارسال نظرات از فرم پایین صفحه استفاده کنید.
فرستنده *
پست الکترونیک
کد امنیتی
ارسال یادداشت ارسال