با توهم مي گفت پادشاهان خوشبختند و مي توانم در لباس پادشاهي موفق و خوشبخت باشم. "داموکلس" در حسرت تخت پادشاهي بود و "ديونيزوس دوّم" پادشاه "سيراکوز" اين فرصت را برايش فراهم کرد. بساط عيش و طرب بر پا بود و او براي تجربه خوشبختي دلخواهش براي يک روز بر تخت پادشاهي تکيه زد. پايان ضيافت که رسيد، داموکلس تازه متوجه شمشيري شد که بالاي سرش با تار مويي از دم اسب آويزان شده است. ديدن اين صحنه بود که بساط عيش و طرب را به هم ريخت و عشرت ديروز را به التهاب فردا رساند.
حکايت شمشير داموکلس(sword of Damocles) حکايت پادشاه ظالمي است که به خاطر ترس از فرود آمدن شمشير بر سرش ناگزير است کمي عادلانه تر رفتار کند؛ حکايت فرار از يک تهديد دائمي که رفتار بي ضابطه را ضابطه مند مي کند و جايي براي تصميمات تهورآميز پادشاه مغرور و خودخواه نمي گذارد.
دستگيري فعالين سياسي متهم در قضاياي بعد از انتخابات و برگزاري علني دادگاه آنان که بي سابقه مي نمود، خواه ناخواه جبهه اصلاحات و برخي شخصيت هاي پشت پرده را بر تخت پادشاهي داموکلس نشاند تا ناگزير عقلانيتي نيم بند در جبهه تندورها حاکم شود. در اين ميان اگر چه شيخ ساده اصلاحات که گمان مي کرد مي تواند هويت سياسي خود را بازستاند، قرباني شد تا ديگران در حاشيه اي امن تر بمانند، اما با اين وجود نوعي سرگشتگي در غياب رئيسان قبيله حاکم بود.
اعترافات متهمين دادگاه کم کم زواياي ديگري را پيش روي افکار عمومي قرار داد تا ترديدي در برندگي شمشير داموکلس باقي نماند. اينکه شمشير فرود مي آيد يا نه به متغيرهاي زيادي بستگي دارد که عملکرد عاقلانه پادشاهان خودخوانده از آن جمله است؛ اما به نظر اين شمشير براي مدتها بالاي سر اصلاحات آويزان خواهد ماند؛ البته به شرطي که عاليجنابان ميل خودکشي نداشته باشند!
انتشار بيانيه ها و تکذيبيه هاي تبري جويانه توسط عاليجنابان خارج از دادگاه، التهاب داموکلس را به تصوير مي کشد. با اين همه اگر عقلا کار را به جنون نسپارند، مي توان فرجام دلچسب تري را براي شکست خوردگان اصلاح طلب ديد. فرجامي که مثل سابق بعد از دادگاه ها امکان ادامه حيات براي جبهه اصلاحات ميسر باشد. و اگر کار به جنون بکشد و فضاي رواني کشور خصوصا بعد از بازگشايي دانشگاه ها به گونه اي ديگر رقم بخورد، اين آغاز، پاياني خواهد بود بر حوصله شمشير.
در واقع اکنون که کشور از دستگيري چهره هاي ارشد جريان اصلاحات بيمي نداشته است، حرکت هاي تهورآميز جمعي پياده نظام چندان به سود جريان سبز نخواهد بود. علاوه بر اينکه بايد در نظر گرفت خواه نا خواه سرداران يا در زندانند و يا به زندان خواهند افتاد و سپاه بدون سردار هم راه به جايي نمي برد.
اصلاحات بر تخت پادشاهي داموکلس تکيه زده است و خود اين را خوب مي داند. از همين روست که با وجود اين فضاي سنگين بي گدار به آب نمي زند و حوصله پيشه مي کند تا شب يلدا به پايان برسد. اصلاحات مي کوشد تا آنچه مطلوب است از بازجويي ها و اعترافات نصيب بانيان دادگاه شود و بعد هم صبح از راه برسد. جنس مواجهه اصلاحات با شمشير داموکلس جنس تقابلي نيست بلکه گوياي نوعي عقلانيت در عبور از گرداب است.
مهم آن است که کوچکترهاي اين جريان هم قاعده بازي را به هم نريزند و به اين عقلانيت برسند که تقابل با شمشير و وضع موجود ممکن نيست. طبعا جريانات خارجي و برانداز اين سير را نخواهند پذيرفت و تهور را چاره راه خواهند دانست. اينکه جريانات دانشجويي در اين ميان کدام راه را برگزينند، البته به خودشان مربوط است؛ اما از هم اکنون مي توان سرگرداني بين تهور و عقلانيت را به انتظار نشست. تهور البته نمي تواند غالب باشد چون همان گونه که گفته شد فرجامي شبيه روساي قبيله را به دنبال خواهد داشت.
در نگاه خوشبينانه خرده حرکت هاي تهورآميز هم به بن بست خواهد رسيد و نظام هم به اين سمت خواهد رفت تا ضمن برخورد و مواجهه منطقي با مقصران اصلي، تداوم حيات دو جناح کشور را نظاره گر باشد؛ البته اين همه به شرطي است که داموکلس زندگي اش را دوست داشته باشد!