"امير حسين کبيري" در پانزدهمين همايش اتحاديه جامعه اسلامي دانشجويان در دانشکده علوم حديث شهرري افزود: براي تحليل تحولات اخير الگوهاي مختلفي را کارشناسان و سياستمداران تعريف کرده اند که بر اعتدال گرايي، مردم سالاري، تحليل هاي قومي و ملي استوار است.
او تصريح کرد: تحولات انتخابات رياست جمهوري در ايران بر پايه تضاد استقلال خواهي و وابسته گرايي قابل تحليل است.
وي ادامه داد: تحليل هاي مختلفي در اين بين وجود دارد ولي تحليل مطرح شده از سوي جريان اصلاحات براي تبيين تحولات کشور ، تضاد اقتدار گرايي و مردم سالاري است.
کبيري اظهار داشت: اشکال اين تحليل عدم توجه آن به نقش عامل خارجي است به اين معني که اساسا استبداد در ايران طي 200 سال اخير زاييده عامل خارجي مي باشد و اگر عامل خارجي نقش نداشته باشد در حقيقت استبداد در ايران متولد نمي شود.
وي تصريح کرد: اگر معتقد به الگوي تضاد اقتدار گرايي و مردم سالاري باشيم براي تحليل رخدادهايي که در جامعه ايراني اتفاق افتاده قاعدتا بايد از شاه سلطان حسين به نيکي ياد کنيم زيرا او اقتدارگرا نبود و آنقدر منعطف بود که وقتي افغان ها شورش مي کنند خودش تاج شاهي را بر سر محمود افغان مي گذارد.
کبيري افزود: اگر ما به تضاد اقتدار گرايي و مردم سالاري اعتقاد داشته باشيم جامعه ايراني بايد يک سابقه ذهني منفي از نادر شاه افشار داشته باشد چون اقتدار گرا بود اما به دليل اينکه بعد از سقوط صفويه نادر شاه افغانها را از ايران اخراج مي کند سابقه ذهني خوبي از او در جامعه ايراني مي بينيم.
او اضافه کرد: الگوي استقلال خواهي و وابسته گرايي الگوي جامعي است که مي توانيم رخدادها را حداقل در 200 سال تاريخ ايران تحليل کنيم.
وي گفت: اگر بخواهيم زمان سختي براي اسقلال خواهي ايران بازگو کنيم از زمان شاه اسماعيل اول تا زمان قدرت گيري شاه عباس اول مي باشد که ايران رو به زوال را به سر مي برد.
او اضافه کرد: اوج خدشه وارد شدن به اسقلال خواهي ايرانيان در زمان پهلوي بوده است.
وي بيان کرد: بحث استقلال خواهي در ابتداي انقلاب با شعار اسقلال شروع مي شود و اين شعار موجب مي شودپس از 200 سال کشور از اسارت بيگانگان خارج شود.
کبيري خاطر نشان کرد: وابسته گرايي الزاما به اين معني نيست که فرد مرتبط طرفدار کشور بيگانه باشد، آنچه امروزه داراي اهميت است مقوله توسعه يک نگاه وابسته گرايانه مي باشد.
اين کارشناس ادامه داد: در اواخر سال 68 جزوه اي از "محسن امين زاده" منتشر مي شود که بر پايه تکامل داروين بحثي را مطرح مي کند که هر نظامي براي بقا نياز به انطباق با محيط پيراموني خودش دارد.
او اظهار کرد: اين انديشه در دولت پنجم در قالب انديشه سياست تعديل اقتصادي اجرا مي شود و موجب ناديده گرفته شدن اسقلال خواهي ايرانيان و توليد شبکه اي به نام "اشرافيت بروکراتيک " مي شود.
وي گفت: اين شبکه از زمان قاجار وجود داشته است و به تدريج رشد کرده و در ساختار دولت ريشه دوانيده بود و انقلاب چون با اين گونه سياستها تعارض دارد توانست با متحد شدن حول تضاد استقلال خواهي-وابسته گرايي به پيروزي برسد.
وي اظهار داشت: مردمي که در سال 76 دوم خرداد را خلق کردند، تصور داشتند اين دولت، دولت بر آمده از آراي خيره کننده در آن شبکه اشرافيت ايجاد مي شود حال آنکه دولت اصلاحات هم هيچ تفاوتي از نظر خواست ها و سياست با دولت سازندگي نداشت.ندارد. اضافه کرد: احمدي نژاد نشان داد که ما براي توسعه و پيشرفت نيازمند الگوهاي بيروني نيستيم بلکه توسعه دروني بر پايه نيروهاي دروني در سال 84 از سوي احمدي نژاد ترويج شد.
کبيري تصريح کرد:فضاي کنوني سياسي در ايران اوج تضاد وابسته گرايي و استقلال خواهي است زيرا در سال 88 تحولات جناح مقابل دکتر احمدي نژاد از طرف يک مرکز خارجي با کمک اذناب داخلي آن رهبري مي شود که همين نکته تائيدي بر تحليل مبتني بر تضاد وابسته گرايي و اسقلال خواهي است.
او ادامه داد: همه پافشاري که دولت نهم براي اجراي سياست استقلال خواهي در ذيل جبهه استقلال خواهي قرار داشته و طرف مقابل در اين الگو وابسته گرا بود.
کبيري افزود: عمده تاکيد بر نگاه وابسته گرايي بر توسعه کشور است، بخشي از بزرگان کشور که گفته مي شود استوانه اين نظام بوده اند در جبهه وابسته گرايي هستند.
اين کارشناس اضافه کرد: سخنان مقام معظم رهبري باور به گفتمان امام (ره) و انقلاب و استقلال طلبي است، باور ما به الگوي استقلال خواهي و وابسته گرايي شواهد تاريخي در پيش روي ما مي گذارد که يک جبهه را در استقلال خواهي و جبهه ديگر را در وابسته گرايي قرار مي دهد.
او اضافه کرد: بهره گير ي از عنصر تکرار دروغ توسط وابسته گرايان در انتخابات ايران با شمار توهين ها در تبليغات عليه دکتر احمدي نژاد در انتخابات رياست جمهوري نمايان شد. ک/2
7304/507