هدف ایرنا گسترش اطلاع رسانی است. لذا انتشار این مطلب به معنای تائید محتوای آن نیست

برای دیار لالایی

یحیی صمدی روزنامه نگار و فعال رسانه ای کردستانی روز یکشنبه 21 آبان 97 و در سالگرد زلزله کرمانشاه مطلبی را تحت عنوان «برای دیار لالایی، دیار هۆره و چە مە ری، سرزمین مقاومت و عشق و هنر» به نگارش در آورده و به واکاوی این واقعه غم انگیز پرداخته است.

در این مطلب آمده است: شامگاه یکشنبه 21 آبان ماه سال 96 زلزله ای به بزرگی 7،3 ریشتر در عمق 10 کیلومتری زمین و در منطقه ازگله در شهرستان ثلاث باباجانی در غرب استان کرمانشاه، سرپل ذهاب و چند نقطه دیگر این استان کُردنشین به وقوع پیوست که سبب کشته شدن بیش از 600 نفر و زخمی و مصدوم شدن چند هزار نفر از هموطنان مان گردید.
بروز حوادث و مصیبتی تلخ مانند زلزله ویرانگر است و عزیزانت را می برد، زخمی و خانه به دوشی و آوارگی برجای می گذارد و با خرابی و ویرانی همراه است.
درد و رنج و بی کسی به بار می آورد و این مصیبت، مشقت، غم و خانه به دوشی را مردم کرمانشاه به نوعی دیگر در زلزله پارسال با پوست و استخوان و وجود احساس کردند و ضمن تجربه این تلخی فراموش نشدنی، آن را با همه وجود لمس کردند، گریه کردند، رنج کشیدند، لالایی خواندند، روله رو کردند،...آه کشیدند و تحمل کردند این آه و ناله های سوزان و دردآور را...
کرمانشاه دیار غمگین پارسال، سرزمین سر به آسمان کشیده از دل تاریخ، دیار مردان و زنان اهل عشق و هنر، مردمان سلحشور و با غیرت این غم را هم تاب آوردند مانند تمام دردهای دیگرشان و الیتام دادند پیکره زخمی این تن رنجور بیستون و دالاهو را...
اما یادمان باشد حس خداپسندانه، بشردوستانه و نوعدوستی و میهن پرستی از غم دردها و رنج ها بسیار می کاهد و این ارزش و مهم واقعا خالی از زیبایی نیست و ستودنی است.
نوعدوستی، همدلی و اشتیاق مردم کشورمان در کمک به زلزله زدگان کرمانشاه سرمایه ای ارزشمند و بی پایان است و انسجام و همبستگی و وحدت آحاد جامعه در این حرکت زیبا و ستودنی بی بدیل و نمونه بود.
موج کمک های مردمی در طول روزهای اول بسیار بالا بود که البته هنوز هم ادامه دارد و این انسجام و وحدت از سرمایه های اجتماعی است که باید در تمام بخش ها تقویت و به کار گرفته شود.
به حق هموطنان گل کاشتند و سنگ تمام گذاشتند که باید به این همت و همبستگی و همراهی و عشق و اراده درود فرستاد و در یک جمله بیان کرد: درود به عزت و شرف و غیرتتان.
نمی شود آسان از کنار این همه اراده، همدلی و همبستگی و عزت و مهربانی گذشت، مردم ایران،‌ به ویژه مناطق کُردنشین، کرمانشاه را پایتخت زندگی و اتحاد و عزت و همدلی و نوعدوستی کردند و تن لرزیده را گرما دادند و با این اقدامات شان زلزله را برای همیشه تاریخ شرمنده کردند و عشق، همدلی، ایثار و حضوری به یادماندنی را به برای فرزندان و آیندگان این دیار به ثبت رساندند.
فردا روشن است...آینده با قلبی تپنده چشم به راه شیرین و فرهاد های دیار «هۆره» است، به آدم ها «دوستت دارم» را نوید می دهد، آبادانی و گریه نوزدان دلیر و سازنده این خاک را مژده می دهد.
دوستت دارم کرمانشاه را فریاد می زند و می گوید: دوستت دارم که با کوهی از زخم، همچنان راست قامت و سربلند ایستاده ای و می دانم سرافراز می مانی دیار کورد پرورم.
آری بیستون و زاگرس، دالاهو، قندیل و آبیدر استوار و برقرارند زیرا ایران و کردستان زنده و تپنده و پویا و استوار است.
مردمان کُرد بارها فرو افتادن و برخاستن را تجربه کرده اند و این خود آزمونی دیگر در سرافرازی آنها بود و همچنان «هۆره» چرین عشق و زندگی شان برای فرزندان فردا قلب و روح مان را صیقل می دهد.
9102

انتهای پیام /*

ارسال دیدگاه ها

برای ارسال دیدگاه از فرم پایین صفحه استفاده کنید
فرستنده *
پست الکترونیک
کد امنیتی
ارسال یادداشت ارسال